sadece rüyanda tanıştığın biriyle yapılan o diyalog.

-

Bazen hic tanismadigim birini tanimaya karsi inanilmaz bir istek duyabiliyorum. Fakat bu durum o insanin sadece ruya aleminde arkadasim olmasi gercegiyle duvara tokezleyebiliyor. Diger yandan herhangi bir olasilikta (mesela ruyalardaki olasiliklarda) konusabildigimizi bilmekse anlasabilecegimizi hisseden yanimi destekliyor. Sanki birbirimizi anlayabilecegimizi hisseden o yanim cok hakli. Bunu gecmiste sadece ruyalarimda varligi olan kisilere karsi hissettigimde uyandigimda surekli o kisiyle konusma istegi yuzunden tekrar uyumak ve o ruyadaki dunyaya donmek isterdim. Surekli konusalim dusuncelerimizi paylasalim isterdim ve bu hayranliktan farkli olarak o kisinin kisiligine ve bilgisine olan merakimdan kaynaklanirdi. Bir yandan ruya aleminde aslinda kendi bilincaltimin urettigi bir varlikla konustugumu bilsem de buna inanmak zorlasirdi. Mesela gercekten tanisabilirsek yapabilecegimiz diyalogun ve muhabbetin verecegi hazzi hayal eder mutlu olurdum. 

Diyalog yani diger bir insanla karsilikli konusma ve birbirini anlamaya calisma hali kadar dunyada tatmin edebilen cok az sey var. Birbirine dusuncelerini acmak sevdigin ya da sevmedigin seyler hakkinda konusmak bazen bir insana sarilmaktan ya da opmekten daha fazla etkileyici bir surec olabiliyor. Ruyalarimda o kisiyle gecirdigim surec arttikca o insanla konusmayi aklimdan cikarip ruya gercekligini geride birakip bu dunyaya donmenin zor oldugu zamanlarda ne yapacagimi bilemiyorum bazen. Sanki ruya gercekliginde de suregelen bir hayatim varmiscasina o insanla konusabileceklerimizi, yapabilecegimiz uzun yuruyusleri ve aksam yemeklerini hayal ederek muhtemel sohbet konularimizi dusunurken buluyorum kendimi. O kisinin ilgi alanlarini ve dusunce sekillerini tahmin etmeye calismak basli basina zevk veren bu surecin parcasi oluveriyorlar. Kafamda kurdugum ve ruyalarimda sohbet ettigim kisiler genelde insanlarin sahip olabileceginden daha ilginc yanlara sahip oluyorlar ister istemez. 

Gecmiste bu 'insanlarla konusmayi onlari derinden tanimayi sevme' durumunu ve 'o surecin getirdigi diyaloglara karsi duydugum istegi' o kisiye duydugumu sandigim sevgiyle karistirdigim zamanlar olmustu. Derin konusmalari sevme durumum cogu zaman o konusmalari yaptigim kisinin otesinde ve ustunde bir sevgi durumuydu oysa ki. Aslinda insanlarin bu tarz derin konusmalar yaptiklarinda cogunlukla birbirlerine karsi sevgi ve ilgi duymaya baslamalarinin sebebinin de bu oldugunu dusunuyorum. O konusmalarin derinligine duydugumuz sevgi o kisiye duydugumuz sevgiyi ister istemez oldugundan yukariya cekiyor. Cunku diger insanlarla genelde daha az derin diyaloglar icine girdigimiz icin bu tarz derin konusmalari yasadigimizda o kisiye karsi ekstra bir ilgi duymaya basliyoruz elimizde olmadan ve bu durumda o kisinin kendisine mi yoksa yaptigimiz konusma yuzuden ve bu konusmaya dair mi sevgi duydugumuzu anlamakta zorlanabiliyoruz. Derin konusmalar yapmaya devam ettikce de o kisiye karsi duygusal olarak kurdugumuz bag gucleniyor. Felsefe ise bu konusmalari her gun baska insanlarla yapabilme firsati veriyor bana ve sanirim bu sebepten dolayi zaman icinde o diyalogun kendi yuceligine dair duydugum o ust seviye sevgiyi ayirt edebilmeyi ogrendim. Derin diyaloglara duydugum sevgi ve ozlem sayesinde de bu diyaloglari yapabildigim insanlara karsi ekstra olarak evrensel seviyede bir sevgi duymaya basladim. Fark ettikce birbirini besledi bu iki farkli sevgi turu.  

Aklima yillar once izledigim su filmi getirdi bu dusunduklerim. En sevdigim filmlerden biridir La science des rêves (2006). 



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

gönülden gelen

-
İçine çekti, sonbaharı beklerken, güneş kokusu, evet, vardı böyle bir şey - güneş kokusu... *** Kavramlar, kavramlar. Neden yaratmaya çalışıyordu bu sınırlarla dolu olan kavramları? Bilemediği şeyleri bilemeyeceğini kabul edemeyen insanoğlu, evet insanlığın öfkeli, kanlı, acımasız ve dertli uzun tarihinin kısa özeti buydu. Dünya hep olduğu gibi, adaletsiz, siyasetle kavrulmuş, anlamsızlıklarla dolu, tutarlı olması beklenen tutarsızlık, ve tüm bu tutarlı tutarsızlığa dayanamayan insanların değişmez isyanları. Oysa onun için farklıydı artık. İnsan aklının kavrayamayacağı konuları bilemeyeceğini kabullenmeye başlamıştı, ve onun hayatındaki dönüm noktası olmuştu bu, diğer insanlardan uzaklaştığı bir dönüm nüktası. İnsanız, bizim işimiz bu "bilmemek" diye düşünüyor, bilinmezlikleri anlamamasını anlıyordu. Sınırlar içine oturtmaya çalıştığımız kavramlar aslında insanoğlunun tanımlarından uzak, sınırları olmayan bilgilerdi ne de olsa. Tüm bunları düşündükçe içindeki hırçın i...
Devamı

karanlık mı, aydınlık mı?

-
Karanlık mı korkutan ve kaçılan, yoksa aydınlık mı? Bilinmeyenin, karanlığın ve siyahın her zaman korkunç olduğu düşüncesi belki çocukluğun istisnasız her insana verdiği bir fikir. Bugünlerde bunu düşünüyorum: acaba aydınlık mı daha rahatsız edici ve korkunç olan? "Cehalet saadettir." Karanlıktan bilinirliğe çıkan her yeni şey insana bir his yükler, iyi veya kötü, ona karşı bir tepki oluşturmak zorunda kalır benliğimiz. Oluşmakta olan bu aydınlık başta rahatlatıcı gibi görünse de çok geçmeden hemen yerini bir rahatsızlığa, bir huzursuzluk içinde düşünme hallerine bırakır. Bilinen şey her zaman daha gerçektir, gerçek olan her şey daha çok korku, tepki, sorumluluk ve düşünce gerektirir. Belki bu noktada asıl bilinmeyenin bir sürü olasılığa gebe olmasından dolayı korkutucu bir şekle büründüğü söylenebilir, oysa bu olasılıkların henüz  gerçekleşmemiş olması o korkuyu her zaman gerçek olduğu halindeki seviyesine ulaşmasını engeller. Yatağının altında saklanmış, karanlıktan bir c...
Devamı

"kaynayan çaydanlığın mutfağa diktiği o kokulu ağaç"

-
Mavinin daha çok gökyüzüne yakıştığını kabullenmesi yıllarını almıştı. O açık berraklığın onun bulanıklığına uymaması pek de şaşılacak bir şey değildi. Oysa yeşil. Yeşil farklıydı. En çok yeşil kazaklarını seviyordu bu yüzden. Kavrıyordu onu, sarıyordu tüm vücudunu yemyeşil bir orman. Yağmurlar besliyordu bu ormanı. Gökyüzüne imreniyordu bu orman. Ulaşamayacağı o maviliğe. Arada rüzgarlarıyla, yağmurlarıyla yetinmek zorunda kaldığı o büyüleyici duru mavilik. --- Babası usulca yanına oturup, sanki saatlerdir bir muhabbetin içindelermiş de bunu devam ettiriyormuş gibi sordu: "Edebiyatı sevmene hem seviniyorum hem üzülüyorum."dedi. Neyin gerçek neyin kurgu olduğunu karıştırmak mı kastettiği diye düşünerek babasının yıllara karşı koyamamış göz kenarındaki çizgilerini daha da bir fark ederek yüzüne şaşkınca baktı. Babası istediği ilgiyi toplamıştı belli ki hemen lafına devam etti bu küçük duraksama sonrası: "Edebiyatın seven insanların gelgitleri olur, dalgaları, fırt...
Devamı