benim sıcacık battaniyem, şöminem, ve yağan yağmurum: sanat.

-

                                              (Johnny Flynn & Laura Marling - The Water) 

Bu sarkiyi bugun ne kadar ust uste dinledim bilmiyorum ama bildigim bir sey var ki bugun kendimi sanki daha cok kendim gibi hissediyorum. Diger dinlediklerimse Bottom of the Sea Blues ve Gods and Monsters oldu. Bugun genel olarak sadece Johnny Flynn'in albumlerini dinliyordum, dinliyordum ki karsima bir roportaji cikti orda da kendisi Brit Marling'in islerini ve The OA'in sezon finalini ne kadar sevdiginden bahsediyordu. Sonra bir an tamamen her sey yerine oturdu. Muzigini sevdigim bir insanin benimle ayni diziyi sevmesi onun muzigini neden bu kadar cok sevdigimi acikladi sanki. Gercekten o an kalbim hizlandi dedim evet bu yuzden. Dunyada belki nadir belki degil bir grup insan senin sevdigin seyleri seviyor ve sadece onemli olan bu gruptaki insanlari gunluk hayatinda daha cok bulabilmen. 

Ilginc olan su ki anliyorsun o insanin gozlerinden, soylediklerinden, bakma seklinden ve davranislarindan. "O da benim gibi hisseden insanlardan biri yaptigi sanattan belli!" diyebiliyorsun. Son zamanlarda boyle hissettigim bir kac isim soyle: Susanna Clarke, Brit Marling, Rebecca Solnit ve Johnny Flynn. Bu insanlarin yazdiklari, soyledikleri, sanatlari, ve filmleri bunlar beni kurtardi ve beni korumaya dayanma gucu vermeye devam ediyor gibi hissediyorum. En son boyle hissettigimde sanirim yillar oncesiydi. O zamanki ben icin dogru kitaplari ve filmleri bulmaya basladigim zamanlardi ve yine sanirim buna benzer ve daha etkili bir donemden geciyorum cunku her seyin daha cok farkindayim.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

gönülden gelen

-
İçine çekti, sonbaharı beklerken, güneş kokusu, evet, vardı böyle bir şey - güneş kokusu... *** Kavramlar, kavramlar. Neden yaratmaya çalışıyordu bu sınırlarla dolu olan kavramları? Bilemediği şeyleri bilemeyeceğini kabul edemeyen insanoğlu, evet insanlığın öfkeli, kanlı, acımasız ve dertli uzun tarihinin kısa özeti buydu. Dünya hep olduğu gibi, adaletsiz, siyasetle kavrulmuş, anlamsızlıklarla dolu, tutarlı olması beklenen tutarsızlık, ve tüm bu tutarlı tutarsızlığa dayanamayan insanların değişmez isyanları. Oysa onun için farklıydı artık. İnsan aklının kavrayamayacağı konuları bilemeyeceğini kabullenmeye başlamıştı, ve onun hayatındaki dönüm noktası olmuştu bu, diğer insanlardan uzaklaştığı bir dönüm nüktası. İnsanız, bizim işimiz bu "bilmemek" diye düşünüyor, bilinmezlikleri anlamamasını anlıyordu. Sınırlar içine oturtmaya çalıştığımız kavramlar aslında insanoğlunun tanımlarından uzak, sınırları olmayan bilgilerdi ne de olsa. Tüm bunları düşündükçe içindeki hırçın i...
Devamı

karanlık mı, aydınlık mı?

-
Karanlık mı korkutan ve kaçılan, yoksa aydınlık mı? Bilinmeyenin, karanlığın ve siyahın her zaman korkunç olduğu düşüncesi belki çocukluğun istisnasız her insana verdiği bir fikir. Bugünlerde bunu düşünüyorum: acaba aydınlık mı daha rahatsız edici ve korkunç olan? "Cehalet saadettir." Karanlıktan bilinirliğe çıkan her yeni şey insana bir his yükler, iyi veya kötü, ona karşı bir tepki oluşturmak zorunda kalır benliğimiz. Oluşmakta olan bu aydınlık başta rahatlatıcı gibi görünse de çok geçmeden hemen yerini bir rahatsızlığa, bir huzursuzluk içinde düşünme hallerine bırakır. Bilinen şey her zaman daha gerçektir, gerçek olan her şey daha çok korku, tepki, sorumluluk ve düşünce gerektirir. Belki bu noktada asıl bilinmeyenin bir sürü olasılığa gebe olmasından dolayı korkutucu bir şekle büründüğü söylenebilir, oysa bu olasılıkların henüz  gerçekleşmemiş olması o korkuyu her zaman gerçek olduğu halindeki seviyesine ulaşmasını engeller. Yatağının altında saklanmış, karanlıktan bir c...
Devamı

"kaynayan çaydanlığın mutfağa diktiği o kokulu ağaç"

-
Mavinin daha çok gökyüzüne yakıştığını kabullenmesi yıllarını almıştı. O açık berraklığın onun bulanıklığına uymaması pek de şaşılacak bir şey değildi. Oysa yeşil. Yeşil farklıydı. En çok yeşil kazaklarını seviyordu bu yüzden. Kavrıyordu onu, sarıyordu tüm vücudunu yemyeşil bir orman. Yağmurlar besliyordu bu ormanı. Gökyüzüne imreniyordu bu orman. Ulaşamayacağı o maviliğe. Arada rüzgarlarıyla, yağmurlarıyla yetinmek zorunda kaldığı o büyüleyici duru mavilik. --- Babası usulca yanına oturup, sanki saatlerdir bir muhabbetin içindelermiş de bunu devam ettiriyormuş gibi sordu: "Edebiyatı sevmene hem seviniyorum hem üzülüyorum."dedi. Neyin gerçek neyin kurgu olduğunu karıştırmak mı kastettiği diye düşünerek babasının yıllara karşı koyamamış göz kenarındaki çizgilerini daha da bir fark ederek yüzüne şaşkınca baktı. Babası istediği ilgiyi toplamıştı belli ki hemen lafına devam etti bu küçük duraksama sonrası: "Edebiyatın seven insanların gelgitleri olur, dalgaları, fırt...
Devamı