belki

-

Ilık ılık içine işleyen bir şiirin son birkaç kelimesini tekrar okurken, tam o anda ve o balkonda, bir yaz yağmurundan habersiz, yıllardır ilk kez gergin görünmeyen çehresiyle bakışlarını şiirden gelen özgürlüğe teslim ederek oturuyormuş. Böyle anlarda tam olarak olması gerektiği yerde olduğu hissinin tatmini içini sararmış. Bir şeyleri kaçırıyormuş hissinden uzakta, yarın ölüverecekmiş de sanki hikayesi sevgisiz kalıverecekmiş gibi düşünmeden, her anı yaşamak isterken yaşamaktan korkmasının varlığından ırak, bir hismiş bu her yanını saran. Anın büyüsü saniyelere ancak yetebilmiş olacak ki tüm parmaklarıyla elinden kaçıp gidecek hayallerinin o anki sahibi kahve kupasını kavrayarak sımsıkı bastırıyormuş. Farketmiş olsa gerek bunu, balkonda yazın en sıcak rüzgarlarından biri eserken üşüdüğünü bahane ederek içerdeki odaya doğru ilerlemek için ayağa kalkmış. Yanlış anlaşılmasın, bahane ettiği de kimse yokmuş etrafında, bahaneyi de kendisine etmiş. İçeri doğru yürürken bir hışımla balkon kapısının eşiğine takılmış ayağı, olur öyle ya arada, tökezleyivermiş.
***

Uyanır uyanmaz kendisine dünyanın en kolay ama zor yalanını söyleyerek güne başlamış yeniden: iyiyim ben. Yalnız geçen günlerin onu iyileştireceği yalanıyla, ve her şeyi olduğu gibi bunu da fazla ciddiye aldığından, kendini yalnızlık apartmanının en üst katlarına kapatıyormuş yıllardır. Gerçekten bilseler içindekilerini, birazcık tanısalar onu... İşte o zaman kaçıverirmiş onlardan adam! Tamamen onu anlayacak birini beklediğini söyler de kendini bir güzel savunurmuş insanlara, bilirmiş en içinden zaten yokmuş öyle birisi. Sevmek başka, anlamak başka, tamamen anlayamazsın bir insanı anlaman da gerekmez zaten ya dermiş de bu sırrı da kendinden ve başkalarından saklarmış hep. Sevmiyorken severmiş gibi yapamazmış da yarım bırakırmış her hikayesini, böylesi daha kolay bilirmiş. Sevdiği kadınlar elbette olmuş adamın. Onlar da onu onun sevgisine denk sevmemişler adamı, sanki aniden hayali bir ölçeği çıkarıp o an tartıp ölçmüş adam ve çok ciddi bir deneyi sonuçlandırırcasına başını sallayarak onaylamış tekrar kendini: "Evet, benim kadar sevmediler." Sevseler de bir şey farketmezmiş ya, o bilirmiş, tanımadan sevemezmiş o kimseyi, ama kendisinin tanınmasıyla da sevemezmiş. Bu mümkün değilmiş. O kadınları da tanımadan sevmiş o adam. Anlamadan, sormadan etmeden, tanıyamadan tanıdığını sanarak sevmiş. En çok da gözlerini sevmiş o kadınların, bir de gülümsemelerini. Gözleri, ah o dudaklarında yanan sönen o gülümsemelerini... Annesinin avutmalarında bıraktığı kalbine bir avuç daha avuntu katıyormuş her seferinde, artık adına sevgi de diyemediği. Küçükken çok sevdiği bilgisayar oyunlarından anımsadığı o karakterin canları misali, canları boşaldıkça o kadınlarla dolduruyormuş. 
***

En zoru geceleriymiş. Sabah söylediği yalanın evi terk ettiği o saatlerde adamın yüzü kaskatı kesilirmiş, maskesini kaybetmiş olmanın korkusuyla biçimlendiremezmiş o yüz dediği parçasını. En sinirli, en öfkeli olduğu anlara dönüşürmüş geceler. Kararsızlığı içindeki: tutarlı biriymiş gibi davranıp kendini dizginlemek mi, yoksa tutarsızlığıyla savrulup gitmek mi limandan, ya da yalnızlığına teslim etkisizce silinip gitmeyi beklemek mi şu dünyadan? Bu gece de bu sorunun şıklarını es geçip hayallere teslim oluvermiş adam. Her zamanki gibi. En iyi olduğu şeyi yapmış, çok iyiymiş bunda gerçekten: seçmemekte. Hayalleri ona geçmişten ve gelecekten hayaletler getirir, kokular yaratır, sıcaklıkları taklit edermiş. Bakışları beceremezmiş bir tek. İhtimaller masaya sunulurmuş avuntu olarak bu sefer. O bitmeyen ihtimaller asla bitmeyecek ama onu bitirerek amaçlarını tamamyacaklarmış bir gün. Biliyormuş, en çok da bu kahrediyormuş ya onu. Bile bile avunmak. Uyuşamamak avuntularında bile. Birkaç andan olurmuş oysa bu hayat: nefesini kesebilen birkaç an, nefes alabildiği avuntularından arınan o birkaç an. Birkaç an... Belki demiş adam belki bir gün, belki bu sefer... umut doluvercekken kırılmışlıkları evire çevire dövmüşler kelimelerini, peydahlanıverecek o umut dolu cümleleri doğamadan sakat bırakmışlar kalp karnında. Sakat ve ölü.
***

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

gönülden gelen

-
İçine çekti, sonbaharı beklerken, güneş kokusu, evet, vardı böyle bir şey - güneş kokusu... *** Kavramlar, kavramlar. Neden yaratmaya çalışıyordu bu sınırlarla dolu olan kavramları? Bilemediği şeyleri bilemeyeceğini kabul edemeyen insanoğlu, evet insanlığın öfkeli, kanlı, acımasız ve dertli uzun tarihinin kısa özeti buydu. Dünya hep olduğu gibi, adaletsiz, siyasetle kavrulmuş, anlamsızlıklarla dolu, tutarlı olması beklenen tutarsızlık, ve tüm bu tutarlı tutarsızlığa dayanamayan insanların değişmez isyanları. Oysa onun için farklıydı artık. İnsan aklının kavrayamayacağı konuları bilemeyeceğini kabullenmeye başlamıştı, ve onun hayatındaki dönüm noktası olmuştu bu, diğer insanlardan uzaklaştığı bir dönüm nüktası. İnsanız, bizim işimiz bu "bilmemek" diye düşünüyor, bilinmezlikleri anlamamasını anlıyordu. Sınırlar içine oturtmaya çalıştığımız kavramlar aslında insanoğlunun tanımlarından uzak, sınırları olmayan bilgilerdi ne de olsa. Tüm bunları düşündükçe içindeki hırçın i...
Devamı

karanlık mı, aydınlık mı?

-
Karanlık mı korkutan ve kaçılan, yoksa aydınlık mı? Bilinmeyenin, karanlığın ve siyahın her zaman korkunç olduğu düşüncesi belki çocukluğun istisnasız her insana verdiği bir fikir. Bugünlerde bunu düşünüyorum: acaba aydınlık mı daha rahatsız edici ve korkunç olan? "Cehalet saadettir." Karanlıktan bilinirliğe çıkan her yeni şey insana bir his yükler, iyi veya kötü, ona karşı bir tepki oluşturmak zorunda kalır benliğimiz. Oluşmakta olan bu aydınlık başta rahatlatıcı gibi görünse de çok geçmeden hemen yerini bir rahatsızlığa, bir huzursuzluk içinde düşünme hallerine bırakır. Bilinen şey her zaman daha gerçektir, gerçek olan her şey daha çok korku, tepki, sorumluluk ve düşünce gerektirir. Belki bu noktada asıl bilinmeyenin bir sürü olasılığa gebe olmasından dolayı korkutucu bir şekle büründüğü söylenebilir, oysa bu olasılıkların henüz  gerçekleşmemiş olması o korkuyu her zaman gerçek olduğu halindeki seviyesine ulaşmasını engeller. Yatağının altında saklanmış, karanlıktan bir c...
Devamı

"kaynayan çaydanlığın mutfağa diktiği o kokulu ağaç"

-
Mavinin daha çok gökyüzüne yakıştığını kabullenmesi yıllarını almıştı. O açık berraklığın onun bulanıklığına uymaması pek de şaşılacak bir şey değildi. Oysa yeşil. Yeşil farklıydı. En çok yeşil kazaklarını seviyordu bu yüzden. Kavrıyordu onu, sarıyordu tüm vücudunu yemyeşil bir orman. Yağmurlar besliyordu bu ormanı. Gökyüzüne imreniyordu bu orman. Ulaşamayacağı o maviliğe. Arada rüzgarlarıyla, yağmurlarıyla yetinmek zorunda kaldığı o büyüleyici duru mavilik. --- Babası usulca yanına oturup, sanki saatlerdir bir muhabbetin içindelermiş de bunu devam ettiriyormuş gibi sordu: "Edebiyatı sevmene hem seviniyorum hem üzülüyorum."dedi. Neyin gerçek neyin kurgu olduğunu karıştırmak mı kastettiği diye düşünerek babasının yıllara karşı koyamamış göz kenarındaki çizgilerini daha da bir fark ederek yüzüne şaşkınca baktı. Babası istediği ilgiyi toplamıştı belli ki hemen lafına devam etti bu küçük duraksama sonrası: "Edebiyatın seven insanların gelgitleri olur, dalgaları, fırt...
Devamı