grilerin dünyasında
ben küçükken... grilerin dünyasında, siyah ya da beyaz olanları bulmaya çalışırdım, ama şimdi görüyorum ki içi bembeyaz olanlar siyahlara, içi kapkaranlık olanlarsa beyazlara bulanabiliyor bu hayatta. "iyi" ya da "kötü" bizi durdurmak ya da harekete geçirmek için ortaya atılan kalıplardan başka bir şey değil. ama hala tek bir şeyde grilere yer olmadığını biliyorum; "sevgi". hayatta bir şey çok net: o da acılarımızın bizi olduğumuz kişi haline getirdiği. ben çocukluğumu ne zaman zarar görücem bu hayattan diye bekleyerek geçirdim. babamın mesleği, annemin yıpranmışlığı, ablamla dertleşip ona ablalık yapıyor olmam... güçlü durmak ve üzüldüğünü belli etmemek. gidip anneannemlerdeki o yüklüğün, o eski dolabın önünde oturup beklerdim, her şeyin geçip bitmesini. hayatımda onca şey oldu. herkesi, her şeyi olduğu gibi kabul edebildim. ama buna rağmen herkes buna karşı olmaya çalışırcasına beni olduğum gibi kabul etmedi. olmamı istedikleri dilara olduğum ...